ถึงเพื่อนมนุษย์...ผู้อยู่บนโลกอันสวยงาม
พวกฉัน...สัตว์ป่าสลักพระ ทำมาหากินบนผืนแผ่นดินนี้ มาตั้งแต่สมัยปู่ ย่า ตา ทวด สมัยก่อนพวกฉันก็อยู่กันดีนะ แต่ปัจจุับันนี้...โป่งดินดีๆหากินยากเสียเหลือเกิน...
หลายปีก่อนเคยมี "เพื่อนเก้ง" ถูกพาไปรักษาที่่โรงพยาบาล พบว่าขาดไอโอดีน มีใบรับรองแพทย์นะ แต่ไม่รู้เจ้าหน้าที่เอาไปเก็บไว้ไหน แต่สัตวแพทย์ที่ตรวจยังอยู่นะไปสอบถามดูได้...พวกฉันกลัวมาก...กลัวจะไม่มีดินโป่งกิน
แต่ที่ พวกฉันกลัวที่สุดคือมนุษย์ไง...
คอยดูนะ!!! พอพวกฉันกู่ก้องร้องออกไปว่า "อยากกินดินโป่ง" ก็จะมีนักทฤษฎีสัตวฺป่า นักวิชาการ นักวิชาเกินออกมายืน...กอดอก...แล้วแย้งว่า..."ไม่มีอะไร...ไม่จำเป็น...ที่อื่นเดือนร้อนกว่า..."
เพื่อนสัต์ว์ป่าของพวกฉันที่ทองผาภูมิเจอมาแล้วไง...เลยสงสัย...พวกเขาเอาอะไรมาเป็นบรรทัดฐาน...
เจ้าหน้าที่ของทางราชการก็ไม่กล้าพูดอะไรเพราะกลัวความคิดพวกคัดค้านนี่แหละ...
แต่พวกฉัน ซิ...เดือดร้อน!!!
พอหมดฝนต้นหนาวเป็นต้นไป ใครจะมาดูแลพวกฉันหละ...น้ำแล้ง...ดินแข็งเป็นหิน!!!
อยากให้ใครสักคนมาช่วยใส่ฝน โรยไอโอดีน และเกลือแร่ให้ พวกฉัน...
พวกฉันและเพื่อนๆจะได้ไม่ต้องเอาเล็บตะกุยดินแข็งๆขึ้นมากินด้วยความยากลำบาก!!!
ไม่เชื่อเพื่อนมนุษย์ทั้งหลายลองเอาเล็บตะกุยดินแข็งๆดูซิ มันช่างเจ็บปวดรวดร้าว เสียนี่กระไร!!!
อย่างเจ้าช้างป่าเพื่อนฉันมีเอกลักษณ์...แตะดินกินโป่ง...
ลองตรองดูซิ!!! เพื่อนช้างฉันจะสาหัสขนาดไหน ถ้าต้องแตะดินแข็งๆ...แล้วไม่ได้กินดินโป่ง...
เจ็บปวดอย่างนี้ไปหากินถิ่นเดิมทีี่เป็นป่าดีกว่าไหม??? มีพืชไร่ให้กินด้วย...
ที่สำคัญ...พอถึงฤดูนี้จนถึงฤดูร้อน...หาอาหาร หาน้ำ หาดินกินโป่ง ยากกว่าเดิมมาก!!!
ผู้รู้บางท่าน...ที่ไม่เคยสัมผัสป่า..ก็ว่า "ทำโป่งมากไป...ให้กินเกลือมากไป...จะเป็นโรคไต "
พวกฉันรู้นะว่าต้องการอะไรขนาดไหน ก็กินขนาดนั้น ถึงพวกฉันเป็นสัตว์แต่ก็ฉลาดพอหรอกน่า
อย่างเพื่อนช้างของฉันแอบย่องไปกินหัวมันไปเจอไซยาไนต์ ยังต้องเอามันตากแดดไว้ให้พิษสลายไป แล้วกลับมากินใหม่เลย
เห็นไหม...พวกฉันฉลาดจะตาย!!! แต่สิ่งที่พวกฉันทำไม่ได้คือสิ่งที่มนุษย์บุกรุก ทำร้ายและทำลายสภาพแวดล้อมของพวกฉันไง???
ฉันเอามันกลับมาไม่ได้...ฉันถึงได้หากินดินโป่งได้ยากขึ้น...แต่พวกฉันก็ยินดีถอยให้แต่โดยดี...จนแทบจะไม่มีที่กินที่อาศัยแล้ว...
ถึงเวลานี้พวกมนุษย์พอจะเข้าใจพวกฉันบ้างไหม???
ถ้าเข้าใจพวกฉันมาดูแลกันบ้างนะ...ตอนนี้เขตเริ่มให้ผู้คนเข้ามาเที่ยว มาทำกิจกรรมที่นี่ได้บ้างแล้ว
มาเถิด...มาพักผ่อน มาสูดโอโซน มาศึกษาธรรมชาติ มาทำกิจกรรมร่วมกัน ทำสิ่งดีๆให้กับพวกฉัน
มาเถิด...มาเป็นเพื่อนกัน เหมือนตอนที่เพื่อนช้างฉัน 4 ตัวเจอลุงยศ บ้านชาวเกาะไง พวกเขาไม่อันตราย ไม่ดุร้าย ไม่เชื่อถามลุงยศดูซิ...
อย่างกลางคืนนี่ พวกฉันมากมายออกหากินนะ รอบๆตัวผู้คนจะถูกพวกฉันล้อมเอาไว้
ไม่เชื่อลองสาดแสงไฟดูซิ จะเห็นแววตาของพวกฉันมากมายรายล้อมอยู่...พร้อมๆกับเสียงเพื่อนช้างป่าร้องดังสนั่นลั่นป่าเวลาค่ำคืน
มาเถิด...มาดูแลกันและกัน มาทำประโยชน์ให้กับพวกฉัน...นะจ๊ะเพื่อนมนุษย์ทั้งหลาย...
พวกฉันพูดไม่ได้...แต่ก็มีเรื่องราวมากมายให้มนุษย์ช่วย...เช่น ทำฝายและปลูกต้นไม้ให้พวกฉัน...แต่ฉันขอเพียงโป่งเทียมก่อนก็แล้วกัน...ช่วยทำให้ฉันหน่อยนะ...นะ...คนดี...
ติดต่อพวกฉัน...เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าสลักพระได้ที่เบอร์นี้ 034-584-032
นอกจากนั้น สามารถติดต่อสอบถามข้อมูลได้ที่..ลุงยศ...บ้านชาวเกาะ โฮมสเตย์ เพราะลุงยศพยายามพาคนมาช่วยเหลือพวกฉัน...ช่วยประชาสัมพันธ์...แต่ก็ยากเต็มที...
สำหรับคนที่จะสอบถามข้อมูล จะเข้าไปเองหรือทำทริปเอง เพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย โทรสอบถามลุงยศได้ไม่ต้องเกรงใจ 081-921-7644
มนุษย์จ๋า...มาช่วยเหลือพวกฉันเถิดนะจ๊ะ....แล้วพวกฉันจะดูแลผืนป่าสลักพระผืนนี้ให้...ฉันสัญญา...
เพื่อนสัตว์ป่า ณ สลักพระ
ปล. ฉันยังมีความเดือนร้อนของเพื่อนผู้พิทักษ์ป่าที่นี่ 100 กว่าชีวิต...พวกเขาไม่ใช่ข้าราชการแต่คอยดูแลพวกฉันด้วยชีวิต...เอาไว้พวก ฉันจะเล่าให้ฟังภายหลังก็แล้วกันนะ...
***หมายเหตุ***ก่อนมาหาพวกฉัน...พวกมนุษย์ต้องทำหนังสือติดต่อขออนุญาตจากหัวหน้าก่อนเข้ามาหนึ่งวัน... ฉันรู้ว่ามันวุ่นวายนะ แต่ฉันอยู่ในเขตรักษาพันธ์สัตว์ป่า จะทำอะไรก็ยากกว่าอุทยานทั่วไปมากมาย...อย่าลืมมาหาฉันนะ...ฉันจะรอ...
