ป้านิด...แฟนลุงยศ
แขกผู้มาเยือน...
“…ป้าอยู่กับลุงมาจะ 40 ปีแล้ว... มาอยู่ที่นี่ใหม่ๆกลัว ไม่มีรั้ว ไม่มีอะไรเลย สมัยแรกๆมีแขกน้อย ลุงเค้าก็ไปกับลุงเจ้าของที่...กลับมืด ...เค้าก็ไม่รู้ว่าเรากลัว...
...เคยบอกเค้าว่า เวลาแขกมาฉั้นก็ดีใจ... เวลาแขกเข้าห้องฉั้นก็วิ่งเข้าห้อง …สมัยนั้นข้างบนถนนก็เงียบมาก ที่นี่ก็เป็นป่าทึบ...” ป้านิดพูดเร็วตามสไตล์พร้อมหัวเราะติดตลกไปด้วย...
"...ตอนป้ามาครั้งแรกช่วงนั้นวันพ่อ วันที่ 5 มีแขกพอสมควร... เอาเต็นท์มาให้เขา ตอนนั้น ลุงเค้าหาแขกโดยขายบนรถไฟ กับไปเอาแขกมาจากข้าวสาร… จากนั้นป้าก็มาเป็น เด็กเสริฟ รีเซ็ฟชั่น แม่ครัว ทำทุกอย่าง …ต่อมาแขกมากขึ้นเรื่อยๆจนรับไม่ไหว...เหนื่อยมาก..." ป้านิดเล่าย้อนอดีตถึงเมื่อวันแรกๆที่มาอยู่เมืองกาญจนบุรีให้เราฟังอย่างสนุกสนานเหมือนเหตุการณ์เพิ่งจะเกิดเมื่อไม่นานมานี้...
อาบแดด...
แพและสะพานสุดใจ...
แพ C & C
วิวแมน้ำ...
"...เมื่อก่อนมีฝรั่งมานอนอาบแดดตรงสนามหญ้าบ้าง แพบ้าง แยะเลย มานอนตรงพื้นหญ้านี่แหละ มีเป็นประจำ ...
...ฝรั่งกลับมาที่นี่ก็แยะ ... ฝรั่งกลับมาพักมาหาก็มาก บางทีเขามีฐานะมากขึ้น อายุมากขึ้นก็แวะมาเยี่ยม บางทีก็พาลูกมาให้ดู ..."
ป้าเล่าด้วยความภาคภูมิใจ ที่มีเพื่อนต่างชาติกลับมาหามากมาย...
เหมือนดั่งภาษิตญี่ปุ่นที่ว่า...ความมีน้ำใจ...ทำให้ผู้คนหลั่งไหล...ผ่านกาลเวลา...
"มีหนังสือเอาไปลง แล้วเค้าเอามาให้อ่าน...หนังสือเค้าสวยมาก...เค้าเอาไปลงไว้ให้...เราไม่รู้หรอก...มีคนมาพักหลายอาชีพแล้วไปเขียนหนังสือให้เรา...เราไม่รู้เรื่องเลย...นี่คนมาพักเค้าก็ขอศาลาเราก็ทำให้..."
น่าเสียดายที่ปลายปี 54 ที่พักบ้านชาวเกาะต้องปิดกิจการอย่างถาวร...สิ่งที่ป้านิดเล่าคงเหลือไว้เพียงแค่ "ความทรงจำ" ตลอดกาล